Ο ΠΕΙΣΜΑΤΑΡΗΣ ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ

«ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ, Χοντρέ. Στη σχολή δεν τα πάω όσο καλά θα ήθελα.» «Τι πάει να πει αυτό;» «Η απόδοση μου πέφτει αργά αλλά σταθερά από τη αρχή του χρόνου. Οι βαθμοί μου, ανέκαθεν, ήταν μόνο εφτάρια και οχτάρια — σπανίως ένα εννιά. Όμως, στα τελευταία εξάμηνα δεν κατάφερα να ξεπεράσω το έξι. Δεν ξέρω, δε αποδίδω. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν έχω κέφι.» «Κοίταξε, Ντεμιάν, πάρε υπόψη σου ότι είμαστε στο τέλος της χρονιάς. Ίσως χρειάζεσαι λίγη ξεκούραση.» «Σκοπεύω να κάνω λίγες διακοπές, όμως μένουν ακόμα δύο μήνες ως το τέλος του χρόνου, και νωρίτερα είναι αδύνατον. Δεν μπορώ να σταματήσω τώρα για να ξεκουραστώ.» «Μερικές φορές νομίζω ότι ο πολιτισμός έχει καταφέρει να μας τρελάνει όλους. Κοιμόμαστε από τις δώδεκα ως τι οχτώ, τρώμε μεσημεριανό δώδεκα με μία και βραδινό εννιά με δέκα... Στην πραγματικότητα, τις δραστηριότητες μας τι αποφασίζει το ρολόι, όχι οι διαθέσεις μας. Πιστεύω ότι για ορισμένα πράγματα μια τάξη είναι απαραίτητη, όμως, για ορισμένα άλλα είναι απολύτως ακατανόητο να υπακούμε σε προκαθορισμένους κανόνες.» «Εντάξει, όμως εγώ τώρα δεν μπορώ να σταματήσω.» «Ναι, αλλά συνεχίζοντας η απόδοση σου πέφτει, όπως μου λες.» «Πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος!» Ήταν μια φορά ένας ξυλοκόπος που πήγε να δουλέψει σ' ένα ξυλουργείο. Ο μισθός ήταν καλός και οι συνθήκες δουλειάς ακόμα καλύτερες. Έτσι, ο ξυλοκόπος αποφάσισε να δώσει τον καλύτερο εαυτό του. Την πρώτη μέρα πήγε στον εργοδηγό κι αυτός του έδωσε ένα τσεκούρι και του έδειξε μια περιοχή στο δάσος. Ο ξυλοκόπος, ενθουσιασμένος, έφυγε για να κόψει δέντρα. Σε μία μόνο μέρα έκοψε δεκαοχτώ δέντρα. «Τα συγχαρητήρια μου» του είπε ο εργοδηγός. «Συνέχισε έτσι.» Ενθαρρυμένος από τα λόγια του εργοδηγού, ο ξυλοκόπος αποφάσισε να βελτιωθεί την επόμενη μέρα. Έτσι, το βράδυ εκείνο πλάγιασε νωρίς. Το επόμενο πρωί σηκώθηκε πρώτος απ' όλους και πήγε στο δάσος. Παρόλη την προσπάθεια του δεν κατάφερε να κόψει πάνω από δεκαπέντε δέντρα. «Μάλλον είμαι κουρασμένος» σκέφτηκε. Και αποφάσισε να πέσει για ύπνο με τη δύση του ήλιου. Το ξημέρωμα σηκώθηκε αποφασισμένος να κόψει περισσότερα από δέκα οχτώ δέντρα. Ωστόσο, εκείνη τη μέρα δεν έφτασε ούτε τα μισά. Την επόμενη μέρα έκοψε εφτά, ύστερα πέντε και την τελευαια μέρα πάσχιζε όλο το απόγευμα να κόψει το δεύτερο δέντρο. Ανησυχούσε τι θα πει ο εργοδηγός και πήγε να του εξηγήσει τι συνέβαινε. Του ορκίστηκε ότι είχε δώσει όλες τις δυνάμεις του μέχρι εξάντλησης. Ο εργοδηγός τον ρώτησε: «Πότε ακόνισες το τσεκούρι σου για τελευταία φορά;» «Να το ακονίσω; Δεν πρόλαβα να το ακονίσω καθόλου. Ήμουν πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να κόψω δέντρα.» «Τι χρησιμεύει, Ντεμιάν, να κάνεις τεράστια προσπάθεια αν ξαφνικά γίνεσαι αναποτελεσματικός; Όταν ζορίζομαι, ο χρόνος για να ξαναβρώ τις δυνάμεις μου ποτέ δεν επαρκεί για να βελτιώσω την απόδοση μου. »Η ξεκούραση, η αλλαγή ασχολίας, η ποικιλία είναι μερικές φορές ο τρόπος για ν' ακονίζουμε τα εργαλεία μας. Αν συνεχίζεις, αντίθετα, να κάνεις κάτι με το ζόρι, θα έρθει στιγμή που θα προσπαθείς ματαίως να αντικαταστήσεις την αναποτελεσματικότητα σου με τη θέληση.» Απόσπασμα από το βιβλίο “Να σου πώ μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκαϊ (εκδόσεις opera)