ΑΥΤΟ-ΑΠΟΡΡΙΨΗ

... ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ, όταν τελειώσαμε τη συζήτηση, ο Χο¬τρός μού έδωσε έναν σφραγισμένο φάκελο που έγραφε: «Για τον Ντεμιάν».

«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.

«Είναι δικό σου. Το έγραψα για σένα πριν από μερικούς μήνες.»

«Πριν από μήνες;»

«Ναι. Για την ακρίβεια,

μου ήρθε λίγες εβδομάδες αφότου αρχίσαμε την ψυχοθεραπεία. Διάβαζα ένα ποίημα που έχει γράψει ένας Αμερικανός, ο Λέο Μπουθ. Το κείμενο του άρχιζε με την πρώτη παράγραφο που θα διαβάσεις τώρα... Κι ενόσω διάβαζα, έβλεπα τη μορφή σου στα μάτια μου και τα λόγια σου στις πρώτες συναντήσεις μας αντηχούσαν στ' αφτιά μου...Έτσι, κάθισα και σου έγραψα αυτό.»

«Και γιατί μου το δίνεις τώρα;»

«Γιατί νομίζω ότι πρωτύτερα δεν θα το καταλάβαινες.»

Διάβασα...

ΑΥΤΟ-ΑΠΟΡΡΙΨΗ

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή, στην αδρεναλίνη

που κυκλοφορούσε στις φλέβες των γονιών σου

όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν, και μετά στο υγρό που η μητέρα σου έστελνε στη μικρή καρδιά σου

όταν ακόμα ήσουν απλώς ένα παράσιτο.

Έφτασα σ' εσένα προτού μπορέσεις να μιλήσεις, προτού ακόμα μπορέσεις να καταλάβεις κάτι απ' αυτά που σου έλεγαν οι άλλοι. Βρισκόμουν εκεί όταν, αδέξια, προσπαθούσες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα εμπρός στο πειραχτικό και γελαστό βλέμμα όλων. Όταν ήσουν απροστάτευτος κι εκτεθειμένος, όταν ήσουν ευάλωτος κι είχες ανάγκη.

Μ' έφερε στη ζωή σου

το χέρι της μαγικής σκέψης

με συνόδευαν...

οι προλήψεις και τα ξόρκια,

τα φετίχ και τα φυλαχτά...

οι καλοί τρόποι, οι συνήθειες και η παράδοση...

οι δάσκαλοι σου, τα αδέρφια σου και οι φίλοι σου...

Προτού μάθεις πως υπήρχα

διαίρεσα την ψυχή σου σ' έναν κόσμο φωτός κι έναν κόσμο σκότους.

Έναν κόσμο για το καλό κι έναν για τα υπόλοιπα.

Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής, σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματα σου, τις ασχήμιες σου, τις ανοησίες σου, τα δυσάρεστα όλα.

Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα «διαφορετικός» όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αφτί

ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ' εσένα.

Υπάρχω πριν από τη συνείδηση,

πριν από την ενοχή,

πριν από την ηθική,

πριν από τις αρχές του χρόνου,

πριν ακόμα ο Αδάμ ντραπεί για το κορμί του

όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν γυμνός...

και το κάλυψε!

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης, ο ανεπιθύμητος επισκέπτης, και ωστόσο,

είμαι πρώτος που ήρθα κι ο τελευταίος που θα φύγω.

Έγινα ισχυρός με τον καιρό

ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου

για το πώς να θριαμβεύσεις στη ζωή.

Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου,

που σου λέει τι να κάνεις και τι να μην κάνεις,

για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.

Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία

των συντρόφων σου στο σχολείο

όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου.

Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανωτέρους σου.

Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη

και συγκρίνοντας τη μετά με την εικόνα των «διασήμων»

που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους, έτσι όπως είμαι δυνατός, και για τον απλό λόγο

ότι είμαι γυναίκα,

ότι είμαι νέγρος,

ότι είμαι Εβραίος,

ότι είμαι ομοφυλόφιλος,

ότι είμαι ανατολίτης,

ότι είμαι ανάπηρος,

ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός...

μπορώ να σε μεταμορφώσω

σ' ένα σωρό σκουπίδια,

σε παλιοσίδερα,

σε αποδιοπομπαίο τράγο,

στον παγκόσμιο υπεύθυνο,

σ' έναν καταραμένο

μπάσταρδο

μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών

με υποστηρίζουν.

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που για να με αντέξεις

πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου,

ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά,

στους αιώνες των αιώνων.

Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου

θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία,

σε υψηλά ιδανικά,

σε αυτοκριτική,

σε πατριωτισμό,

σε ηθικές αξίες.

σε καλές συνήθειες, σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη που θα θελήσεις να με αρνηθείς και, γι' αυτό,

θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπα σου,

πίσω από τα ναρκωτικά,

πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα,

πίσω από τις νευρώσεις σου,

πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητα σου.

Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως,

δεν έχει σημασία πού πηγαίνεις.

Εγώ θα είμαι πάντα εκεί,

πάντοτε παρών.

Γιατί ταξιδεύω μαζί σου

μέρα και νύχτα,

ακούραστα,

δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης,

της κτητικότητας,

της πίεσης,

της ανηθικότητας,

του φόβου,

της βίας,

του εγκλήματος,

της τρέλας.

Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης

κι εγώ περιόρισα την ύπαρξη σου σ' αυτό το φόβο.

Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι

αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν, το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος που είσαι σήμερα για τους άλλους. Από εμένα εξαρτάσαι,

γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα, τα πιο γελοία,

τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σ' εμένα έμαθες να συμβιβάζεσαι με αυτά που σου δίνει η ζωή, γιατί, τελικά,

οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω απ' αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις.

Το μάντεψες, έτσι δεν είναι;

Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου  τον εαυτό.

ΕΙΜΑΙ... ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.

Θυμήσου την ιστορία μας...

Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!» Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα συλλογισμό: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ.»

«Βέβαια» συμφώνησα. «Νωρίτερα, δεν θα το είχα καταλάβει.»

«... Κι επιπλέον, Ντεμιάν, σου το δίνω τώρα γιατί δεν θέλω να τελειώσει το πέρασμα σου απ' αυτό το ιατρείο δίχως να το έχεις πάρει.»

«Με διώχνεις;» ρώτησα όπως έκανα συνήθως.

Για πρώτη φορά από τότε που τον γνώρισα, είδα τον Χόρχε να τραυλίζει.

«Έτσι νομίζω...» ψιθύρισε.

Ο Χοντρός μού έκλεισε το μάτι, χαμογέλασε και χάιδεψε το μάγουλο μου με το χέρι του...

«Σ' αγαπώ πολύ, Ντεμιάν...»

«Κι εγώ σ' αγαπώ πολύ, Χοντρέ...»

Χωρίς να πω άλλη λέξη, σηκώθηκα.

Πήγα κοντά στον Χόρχε, τον φίλησα και τον αγκάλιασα για αρκετή ώρα...

Ύστερα, βγήκα στο δρόμο...

Για κάποιο λόγο, ένιωθα ότι η ζωή μου άρχιζε εκείνο το απόγευμα...