Ένα ΣΥΝέδριο για το χρέος ή για το ευρώ;

Πολλές τοποθετήσεις έγιναν στις τρεις μέρες του συνεδρίου που διοργάνωσε ο ΣΥΝ για το χρέος από κοινού με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, τοποθετήσεις οι οποίες ως επί το πλείστον κινήθηκαν σε αναζήτηση λύσεων εντός των ορίων της... Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης παρά την έκφραση κάποιας κριτικής στα σημεία και βεβαίως την επισήμανση σωρείας... λαθών στις κατευθύνσεις και τις επιλογές όσων κινούν τα νήματα της ευρωζώνης. Για όποιον θα ήθελε να έχει ολοκληρωμένη εικόνα υπάρχει διαθέσιμος αρκετά μεγάλος αριθμός ομιλιών ή αποσπασμάτων τους στην επίσημη ιστοσελίδα του Συνασπισμού, καθώς και σε αυτήν της Αυγής.

Μια γενική εντύπωση που η υποφαινόμενη αποκόμισε, όσο μπόρεσε να παρακολουθήσει δια ζώσης ή δια της ανάγνωσης κάποιων εκ των παρεμβάσεων εκ των υστέρων, είναι ότι αρκετοί από τους ομιλητές δεν υπερέβησαν τα εσκαμμένα, δηλαδή κινήθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο πλαίσιο των διαπιστώσεων, των ανακεφαλαιώσεων των συμπερασμάτων αναφορικά με την κρίση χρέους και του πώς φτάσαμε έως αυτήν, των γενικών διατυπώσεων περί την αντιμετώπιση του χρέους σε συνθήκες προ "μηχανισμού στήριξης" (κατάργησή του και αναπτυξιακή πολιτική «αναδιανομής του πλούτου»). Κάποιες αναφορές θύμιζαν κι έκθεση ιδεών που ανέπτυσσαν την κάθε άλλο παρά πειστική πρόταση μεταρρύθμισης των αγορών (κατόπιν διαμόρφωσης του απαραίτητου συσχετισμού δυνάμεων) ώστε αυτές να λειτουργήσουν προς το συμφέρον των λαών. Αλλες συζητούσαν τον «άλλο δρόμο» ωσάν να βρισκόμαστε ακόμα στα πρόθυρα της υπογραφής του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, μη θίγοντας δηλαδή το γεγονός ότι υπάρχει μια άκρως δεσμευτική κατάσταση για τη χώρα αυτή τη στιγμή η οποία ακυρώνει όσες συζητήσεις και "προτάσεις"- δεν τη λαμβάνουν υπόψη. Και βέβαια παρά την γενική αποδοχή της θέσης ότι την κρίση πρέπει να την  πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, δηλαδή οι τράπεζες και οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης, στις τάξεις του ΣΥΝ και τις ευρωπαϊκής αριστεράς κερδίζει έδαφος η σκέψη του διαχωρισμού του χρέους σε «παράνομο» και «νόμιμο»- άρα πληρωτέο από τους λαούς- χρέος, το οποίο ωστόσο την ίδια ώρα ομολογείται ότι είναι το πρόσχημα για την εξόντωσή τους.

Στο κλείσιμο του συνεδρίου ο Τσίπρας (ο οποίος χαρακτήρισε το συνέδριο "επιστημονικό") επιχείρησε να κωδικοποιήσει για λογαριασμό της ευρωπαϊκής αριστεράς κάποιες θέσεις – προτάσεις του συνεδρίου, οι οποίες ωστόσο απηχούν περισσότερο τις απόψεις της πλειοψηφίας του ΣΥΝ.

Στον σχετικό «δεκάλογο» των προτάσεών του θα αναφερθούμε σε επόμενο σημείωμα. Ως τότε ας σταθούμε σε μια ενδιαφέρουσα αναφορά που αν μη τι άλλο προδίδει έναν αμήχανο προβληματισμό του ΣΥΝ στο πώς να ισορροπήσει το εθνικό με το διεθνιστικό - ευρωπαϊστικό στοιχείο της αριστερής απάντησης στην κρίση, δεδομένου ότι από θέση ο ΣΥΝ αντιμετωπίζει ως πρωταγωνιστικό πεδίο πάλης και διεκδικήσεων την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Λύσεις καθαρά εθνικές στο σημερινό πρόβλημα δεν υπάρχουν" ανέφερε λοιπόν ο Τσίπαρς στην ομιλία του. "Άλλα ούτε και λύσεις που θα πέσουν από τον ουρανό, θα έρθουν απέξω, χωρίς τη πάλη για αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών σε κάθε χώρα ξεχωριστά».Μέχρις εδώ ισοπαλία. Πέφτει κάπου το βάρος;

«Οι ταξικές συγκρούσεις εκδηλώνονται κύρια σε εθνικό επίπεδο, είναι σφοδρές και οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις». Άρα πέφτει στο εθνικό επίπεδο. Ή μήπως όχι;

«Από την άλλη όμως, δεν  μπορεί να αγνοούμε ότι το κεφάλαιο  και οι αγορές έχουν διεθνοποιηθεί. Δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι η κρίση είναι παγκοσμιοποιημένη άρα και οι απαντήσεις πρέπει να έχουν και διεθνή συντονισμό και στόχο δράσης και διεκδίκησης παγκόσμιο». Άρα; Πάλι ισοπαλία. Μπα: «Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινάς. Να ξεκινήσουμε λοιπόν από το τοπικό και εθνικό επίπεδο και να συντονίσουμε, να συνδέσουμε τις αντιστάσεις σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο. Με συντονισμένες δράσεις, διαδηλώσεις και απεργίες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο».Τελικά, από δω το πάει από κει το φέρνει, το βάρος της προσπάθειας πέφτει στο ευρωπαϊκό επίπεδο.

« Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου» λέει ο Τσίπρας «ότι στις 25 Μάρτη, στις Βρυξέλες οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών θα αποφασίζουν ένα τόσο μεγάλο πισωγύρισμα για τους λαούς της Ευρώπης και θα το κάνουν χωρίς καμία ενόχληση από τα κινήματα, τα συνδικάτα». Δηλαδή το θέμα είναι να κάνουμε φασαρία; Όταν, όμως, διαπιστώνεται από τους ιδιους τους ομιλητές, μεταξύ τους και τον Τσίπρα "έλλειμμα νομιμοποίησης" στις αποφάσεις των ευρωκρατών, γιατί περιμένουν πως θα φοβηθούν μια διαδήλωση όσο μεγάλη και δυναμική κι αν είναι αυτή (δεν έγινε άλλωστε και τον Σεπτέμβριο ανάλογη κινητοποίηση;) που δεν αμφισβητεί τον πυρήνα της αγωνίας τους, το ευρώ και του μηχανισμούς που το στηρίζουν, αλλά ζητάει έλεος και οίκτο απέναντι στους εργαζόμενους;

Το ευρώ, λοιπόν, μεταρρυθμίζεται αρκεί να διαμορφωθούν οι συσχετισμοί δύναμης, λέει εν ολίγοις ο ΣΥΝ. Για το πρώτο αδυνατώ να απαντήσω με τις γνώσεις που (δεν) διαθέτω, για το δεύτερο νομίζω ότι όλοι έχουν μια ιδέα. Απλουστεύοντας λίγο, η κεντρική ιδέα, όπως προκύπτει είανι ότι η χώρα μπορεί να απαλλαγεί ή και να αποπληρώσει ένα τμήμα του χρέους με ένα "καλό" ευρώ, όταν με το καλό υψωθεί πανευρωπαϊκό λαϊκό τσουνάμι που θα το επιβάλλει στους ευρωκράτες...Κάπως έτσι;

as