"Το ολυμπιακό ιδεώδες"

  Οι Αρχαίοι Έλληνες έδιναν δίχως άλλο μεγάλη σημασία στην καλλιέργεια του πνεύματος το ίδιο σημαντικό όμως ήταν γι’αυτούς η άθληση και η απόκτηση ενός άρτιου σώματος που αποτελούσε μέρος της βασικής εκπαίδευσης των νέων. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην είναι η αρχαία Ελλάδα γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων και δεν θα μπορούσαν αυτοί να παραμείνουν μόνο ένα αθλητικό γεγονός. Τα «Ολύμπια» διαμόρφωσαν ιδανικά τα οποία αποτέλεσαν βάση της συνείδησης των προγόνων μας .Διαμορφώθηκε έτσι ένας ανώτερος πολιτισμός ο οποίος όπως είναι φυσικό υπερείχε των υπολοίπων λόγω των ιδεών που σφυρηλατούσε στην συνείδηση των διαφόρων ελληνικών φυλών.

  Η «ευγενής άμιλλα» ,ο σεβασμός για τον συναγωνιστή αποτελεί τη βάση των Αγώνων αφού το έπαθλο δεν είναι παρά ένα στεφάνι ελιάς(Κότινος). Ο πραγματικός στόχος του αθλητών είναι η νίκη ως ηθική ικανοποίηση και όχι το έπαθλο με την έννοια του υλικού αγαθού. Η αναγνώριση του Ολυμπιονίκη από την πολιτεία ήταν τέτοια ώστε ο νικητής των αγώνων να θεωρείται ήρωας και να απολαμβάνει από την γενέτειρά του θεϊκές τιμές, αφού κατά την επιστροφή του από τους αγώνες γκρεμίζονταν τα τείχη της πόλης ως ένδειξη της ασφάλειας που αισθάνονταν οι πολίτες λόγω της δύναμης του Ολυμπιονίκη.Η τιμή προς τους ήρωες σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστόυσαν την  λατρεία των θεών.Ο ήρωας ήταν ο άνθρωπος ο οποίος κατάφερε να εξομοιωθεί με τους θεούς χάρη στο ήθος και τη σωματική του δύναμη.

  Κατά την διάρκεια  των αγώνων έσπευδαν στην Ολυμπία άνδρες από διάφορες πόλεις. Για την επίτευξη της ασφαλούς μεταφοράς των αθλητών  και του υπόλοιπου κόσμου τηρούνταν «εκεχειρία», παύση δηλαδή των εχθροπραξιών και η ενασχόληση με ειρηνικά έργα. Το ιδανικό της ειρήνης βοήθησε τις ελληνικές πόλεις-κράτη που επιδίδονταν διαρκώς σε εχθροπραξίες μεταξύ τους να αποκτήσουν κοινή συνείδηση μέσα από την κοινή θρησκεία, την κοινή γλώσσα και φυσικά μέσα από την κοινή καταγωγή.

Έτσι παρά το γεγονός πως οι Αγώνες δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν στους Έλληνες μια ενιαία πολιτειακή οργάνωση, καλλιέργησαν στην καρδιά τους το αίσθημα της κοινής προέλευσης (το κοινόν , το όμαιμον, το εθνικόν) και τους έκαναν να ενωθούν ,να συνεργαστούν και μαζί να σταθούν  απέναντι στους «βαρβάρους» .

  Δυστυχώς, αν και μέχρι σήμερα οι Ολυμπιακοί αγώνες παραμένουν το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του κόσμου, έχουν εκλείψει από αυτούς τα ιδανικά και έχουν μετατραπεί σε μια αρένα όπου όλα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους και των χορηγών, πράγμα ιδιαιτέρως λυπηρό. Σήμερα μόνο η κοινή ονομασία έχει μείνει να μας θυμίζει τους αγώνες του τότε, η έλλειψη των ανθρωπιστικών αξιών οδηγεί στην αποχαύνωση και τον ευτελισμό του ανθρώπινου είδους.

γράφει η Φιλομήλα