Πρόσωπα και σχέδιο

Εχουν μαζευτεί δυστυχώς πολλά σύννεφα στον πολιτικό ορίζοντα της χώρας.

Παρά το ότι η κυβέρνηση και ο Παπανδρέου, μέχρι στιγμής, έχουν -λαμβανομένων υπ' όψιν των δυσκολιών- κάνει πολλά, η αποτελεσματικότητα και η διαχειριστική και πολιτική ικανότητα της κυβέρνησης αντιμετωπίζουν αμφισβητήσεις πολλών ειδών. Οχι μόνο από πλευράς -φυσιολογικό έως έναν βαθμό- αντιπολίτευσης, αλλά και εσωκομματικές και ενδοκυβερνητικές. Η κοινή γνώμη παίρνει «αποστάσεις». Ενώ τόσο η τρόικα όσο και η διεθνής κοινότητα είναι «προβληματισμένες» γύρω από το εάν τελικά η κυβέρνηση «θα τα καταφέρει». Περιγράφουμε τη «γενική εικόνα» έστω και αν οι αφετηρίες της κριτικής που ασκείται έχουν διαφορετικές ρίζες και αναφορές.

Το «αποτέλεσμα» δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανέναν... Καταλογίζονται «καθυστερήσεις», ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης. Αποφασιστικότητα και τόλμη, λιγότερη απ' ό,τι απαιτούν οι συνθήκες. Ελλειψη πίστης σ' αυτό που έχουν αναλάβει να κάνουν. Και χαμηλή τεχνοκρατική επάρκεια σε αρκετά από τα πρόσωπα που στελεχώνουν την κυβέρνηση. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να «αγνοεί» ο πρωθυπουργός. Χρειάζεται -κατά γενική εκτίμηση»- κυβερνητική ανασύνθεση, με προσέλκυση πιο ικανών, αποφασισμένων και έμπειρων προσώπων, πέρα από τον «στενό κύκλο» των πολιτικών φίλων...

Χρειάζεται άλλου τύπου ενεργοποίηση προσώπων που σηματοδοτούν κάτι, με παράλληλη ενεργοποίηση ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων. Δεν γίνεται τίποτα αν η κυβέρνηση (φύρδην - μίγδην) τους βάζει «όλους απέναντί της». Το δεύτερο, όχι όμως λιγότερο μείζον θέμα, είναι το «εργαλείο» του κρατικού μηχανισμού. Εάν είναι διαλυμένο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Πρέπει η Δημόσια Διοίκηση ν' αλλάξει. Σύμφωνοι. Αλλά ταυτόχρονα ν' αλλάξει και να κάνει δουλειά και μάλιστα «χωρίς λεφτά», είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα. Θέλει προτεραιότητες, ιεραρχήσεις και κυρίως προετοιμασία και σοβαρό σχεδιασμό, που δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό «μπλοκάρει» πολλά πράγματα και «ακυρώνει» κρίσιμες πολιτικές επιλογές.

Τέλος, η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και οι διαρθρωτικές αλλαγές. Εδώ υπάρχουν δύο τάξεων ζητήματα. Η μία αφορά τα μέτρα υλοποίησης του προγράμματος. Μερικά αποδεικνύονται άστοχα ή ακόμα και επιζήμια. Δεν υπάρχει όμως γρήγορο αντανακλαστικό διόρθωσης. Και το άλλης τάξης θέμα αφορά τα «ρεαλιστικά χαρακτηριστικά» του όλου πακέτου, σε συνάρτηση με τον χρόνο, τις δυνατότητες και τις κοινωνικές αντοχές. Εάν «φορτώσεις» ένα σύστημα περισσότερο απ' όσο αντέχει, είναι φυσικό να «κλατάρει». Ούτε η λύση είναι όταν δεν τα «βγάζει πέρα», σ' αυτά που έχει αναλάβει, στη συνέχεια να του «βάζεις τα διπλά»... Τούτων δοθέντων, η προσπάθεια χρειάζεται να ενισχυθεί άμεσα με ευρύτερη και καλύτερη «συστράτευση προσώπων» και το «σχέδιο» να γίνει πιο ρεαλιστικό.

MT