Τελικά φαίνεται ότι πολλά πράγματα ξεκινούν από την ανάγκη, που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι, να αγαπηθούμε. Όχι τόσο επειδή θέλουμε να δώσουμε αγάπη, όσο επειδή θέλουμε να πάρουμε. Μπερδεύουμε αυτήν μας την ανάγκη με την ανάγκη μας για αυτοπροβολή, παρουσίαση, είσπραξη προσοχής.
Μπερδεύουμε το «θέλω να με προσέχουν» με το «θέλω να με παραδέχομαι» ή «να με παραδέχονται». Προσπαθούμε να γεμίσουμε την άδεια μας ζωή συμμετέχοντας σε reality shows -που μόνο real δεν είναι-, καθώς προβάλλουν την εικονικότητα ως πραγματικότητα, δημιουργώντας έτσι λάθος πρότυπα και εξευτελίζοντας την καθημερινότητα της ζωής μας.
Μπερδεύουμε το «θέλω να με προσέχουν» με το «θέλω να με παραδέχομαι» ή «να με παραδέχονται». Προσπαθούμε να γεμίσουμε την άδεια μας ζωή συμμετέχοντας σε reality shows -που μόνο real δεν είναι-, καθώς προβάλλουν την εικονικότητα ως πραγματικότητα, δημιουργώντας έτσι λάθος πρότυπα και εξευτελίζοντας την καθημερινότητα της ζωής μας.
Οι παραπάνω σκέψεις μου θύμισαν τους στίχους του κορυφαίου για μένα ποιήματος του Καβάφη: «Όσο μπορείς».
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Στις σκέψεις μου αυτές νομίζω πως έχω δίκιο, αφού είναι δύσκολο να εξηγηθεί διαφορετικά η σε τόσο μεγάλο βαθμό αθρόα συμμετοχή κοινού και πρωταγωνιστών στις τηλεοπτικές συχνότητες της πατρίδας μας.
Είναι αλήθεια ότι για κάποιους τα 5 λεπτά δημοσιότητας είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι επίσης αλήθεια ότι σε καιρό κρίσης τα κανάλια ψάχνουν για φτηνό εμπόρευμα, για ένα προϊόν εύπεπτο, που θα καταναλωθεί εύκολα, ευχάριστα, απροβλημάτιστα, που θα ικανοποιήσει τις κανιβαλικές έξεις μας, καθώς είναι πιο εύκολο να κοιτάζουμε αποχαυνωμένοι από την «κλειδαρότρυπα» στη ζωή του άλλου παρά να μπούμε στη διαδικασία της προσωπικής μας ανάλυσης και της ανάπτυξης της κριτικής μας σκέψης.
Είπαμε ότι κινδυνεύουμε από οικονομική πτώχευση, αλλά είναι φανερό πως προηγήθηκε η πτώχευση των ιδανικών, των στόχων, των ηθικών αξιών και των ονείρων, καθώς πορευόμασταν ανερμάτιστοι, όπου μας πήγαινε ο «ζωογόνος αέρας» και να τελικά πού καταλήξαμε…
Έτσι τα ελληνικά κανάλια έχουν παραδοθεί σε φτηνά και ευτελή προγράμματα. Άλλωστε ένα φτηνό πρόγραμμα είναι εύκολο στο γύρισμα, δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε υψηλού επιπέδου συντελεστές, δεν έχει έξοδα για σεναριογράφους και ηθοποιούς, δημιουργεί νέες διασημότητες για λαϊκή κατανάλωση και υλικό προς ανακύκλωση στις πρωινές εκπομπές και στα κουτσομπολίστικα περιοδικά. Δημιουργεί εθισμό, αποκαλύπτει και εκτονώνει την κανιβαλιστική διάθεση του κοινού, φέρνει έσοδα, όχι μόνο από τη διαφήμιση, αλλά και από τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα ψηφοφορίας.
Το αποτέλεσμα είναι η προβολή αμέτρητων realities μαγειρικής, χορού, τραγουδιού, ανακαίνισης σπιτιών, συγκατοίκησης, σχεδιαστών μόδας, μοντέλων επιχειρηματικής δεινότητας, οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων. Είναι αλήθεια ότι η ποιοτική τηλεόραση είναι ένα ακριβό sport . Τα παράθυρα και τα διάφορα «αποκαλυπτικά δελτία» κοστίζουν –σε απόλυτους αριθμούς, όχι αν συνυπολογιστεί η ζημιά που κάνουν στον πολιτισμό, στην ηθική και στην ικανότητα αυτού του λαού και των νέων να σκέφτονται- φθηνότερα. Βέβαια το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη σκέψη και στο διαφορετικό ή αν θα μετατρέψουμε τα πάντα σε πανομοιότυπα τηλεοπτικά σκουπίδια. Εκείνο πάντως που είναι σίγουρο είναι ότι μπορούμε να ασκήσουμε την εξουσία μας ως τηλεθεατές και να σαμποτάρουμε τέτοιου είδους τηλεοπτικά σκουπίδια που μας σερβίρονται ως «ψυχαγωγία», χρησιμοποιώντας τον διαυλοεπιλογέα προκειμένου να επιλέξουμε ένα πιο εποικοδομητικό πρόγραμμα, αυτό που καλλιεργεί την κριτική μας σκέψη.
Κασσάνδρα
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου