Σπύρος Λιναρδάτος : Από τον εμφύλιο στη χούντα, Τόμος Δ΄ 1963-1967, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα 2009
Θίγεις Ανώνυμε Έλληνα, ένα άλυτο στους αιώνες πρόβλημα : της αξιοκρατίας. Πώς να ηγούνται των κοινών υποθέσεών μας πραγματικοί ηγέτες, πραγματικά ικανοί άνθρωποι.
Την αξιοκρατία στο επίπεδο των ικανοτήτων και δεξιοτήτων, που είναι ο φόβος κάθε εξουσίας που η μετριοκρατία είναι το αδιαμφισβήτητο χαρακτηριστικό της.
Την αξιοκρατία στο επίπεδο των ηθικών χαρισμάτων, που είναι ο τρόμος κάθε εξουσίας που η μεγαλοδιαπλοκή και η διαφθορά είναι το αδιαμφισβήτητο χαρακτηριστικό της.
Σήμερα, Ανώνυμέ μου, βιώνει τούτη η εξουσία ταυτόχρονα και τον φόβο και το τρόμο στο επίπεδο αυτό, διότι η ανικανότητα και η διαφθορά συνυπάρχουν εντός της. Και δεν υπάρχει πιο άγριο θηρίο από ένα τραυματισμένο θηρίο.
Σίγουρα δεν αγνοείς πόσο παμπάλαιο είναι το ερώτημά σου.
206 χρόνια μετά το 1806, στα 2013, θέλω να σε διαβεβαιώσω : δεν υπήρξε στο ζήτημα αυτό, ούτε κατά ένα βήμα πρόοδος. Ιδίως σε ό,τι αφορά την αξιοκρατία στα ηγετικά κλιμάκια του πολιτικού μας συστήματος εξουσίας, και μιλώ διαχρονικά.
Ρωτάς : «Πόσοι, ἆραγε, ἄνδρες ἄξιοι γεννῶνται εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καθὼς γεννῶνται, οὕτως καὶ ἀποθνήσκουν, μὴν ἔχοντες τὰ ἀναγκαῖα μέσα εἰς τὸ νὰ κατορθώσουν μεγάλα πράγματα»;
Λέω, μάλλον αναπάντεχα για πολλούς : Πολλοί, πάμπολλοι!
Όμως αυτοί οι «πάμπολλοι» είναι οι άφωνοι της υπόθεσης, οι περιθωριοποιημένοι και, όταν παραστεί η ανάγκη, για λόγους ανταγωνισμού με την κατεστημένη αθλιότητα και μετριοκρατία, είναι οι «αιθεροβάμονες» και οι «γραφικοί» της υπόθεσης. Διότι, η εφεύρεση είναι τούτη : μιας και η αθλιότητας και η μετριοκρατία δεν μπορούν να αυτοαποκαλεστούν έτσι, εφεύραν τον πολύ ωραίο όρο του «ρεαλιστή» : έτσι, από τη κάθε λογής δικαιολόγηση της διαχρονικής αναξιοκρατίας ίσαμε ακόμη και εθνικές απατεωνίες και προδοσίες, τον «ρεαλισμό» επικαλούνται πάντα. Λόγου Χάρη : «Τι ζητάτε; Τη κότα με το χρυσό αυγό;», λένε, για να δικαιολογήσουν το μπάχαλό τους στη λειτουργία του Κράτους. Και βαφτίζοντας «χρυσό αυγό» ό,τι ξεφεύγει από το μπάχαλο, βαφτίζουν το μπάχαλο «ρεαλισμό». Λένε, άλλο παράδειγμα : «Δεν γνωρίζετε πως η μοίρα ενός λαού που βρίσκεται σε ανάγκη, είναι η άνευ όρων υποταγή του στις όποιες απαιτήσεις του ξένου «σωτήρα» «μας»»; Και όταν λες «Όχι, εγώ γνωρίζω ακριβώς το αντίθετο!», απλά, και πάλι σε ονομάζουν αιθεροβάμονα, ενώ την ίδια στιγμή βαφτίζουν την ενδοτικότητά τους «ρεαλισμό». Και τούτη η μειοψηφία, που κατέχει την εξουσία, προπαγανδίζει πως εκπροσωπεί τους πολλούς, και ότι «οι άλλοι» είναι οι λίγοι. Διότι, επιθυμεί να έχει συνένοχο όλο το λαό, ώστε σε δεδομένη στιγμή, βγάζοντας κατά το συνήθειό της την άθλια γλώσσα να πει : είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι! Κι εσύ, μεροκαματιάρη κι εγώ, εδώ στο πολυτελές γραφείο μου, με τα ακόμα πιο πολυτελή περιουσιακά μου στοιχεία και το ακόμα πιο πολυτελές καταθετικό μου λογαριασμό!
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου