ΟΡΑΜΑ ΔΗΜΟΥ ΛΑΓΚΑΔΑ

Γράφει ο Νίκος

Δεν μπορείς να φανταστείς, πόσοι παίζουν το ρόλο των στρατηγών, με προσόντα αμφισβητούμενα ακόμα και στο επίπεδο του δεκανέα! Παραθέτεις σκέψεις για
τα χαρίσματα του στρατιωτικού ηγέτη, και, αναλογικά, θα μπορούσαν να εκληφθούν και ως χαρίσματα ενός πολιτικού ηγέτη, και είμαι βέβαιος, πως αν τούτη η αναλογική μεταφορά γίνει, ευθύς θα σπεύσουν να δηλώσουν οι πολιτικοί, μη αντέχοντας τη σύγκριση, ότι τα πράγματα δεν είναι «ακριβώς» συγκρίσιμα στη στρατιωτική ηγεσία και στη πολιτική. Έτσι, θα παρακάμψω την αναφορά σου στο τι συνιστά «χάρισμα» ηγετικό σε ένα «αληθή αρχιστράτηγο», όπως τον αποκαλείς, κι απλά θα κρατήσω «γυμνά» αυτά τα «χαρίσματα» που πρέπει να διαθέτει και που είναι, όπως ακριβώς τα αποκαλείς, και που είναι για σένα ενδεικτικά : «καρδία σταθερά και άφοβος», «δίκαιος και φιλαλήθης», «Νὰ παιδεύῃ κατὰ τοὺς νόμους, καὶ ἄνευ προσωποληψίας τινὸς τὸν πταίστην, ὅποιος καὶ ἂν εἶναι», «Νὰ ἀκροάζεται τὰς γνώμας ὅλων, καὶ νὰ διορθώνῃ τὰ ἴδια σφάλματα», «νὰ γνωρίζῃ τὸν τόπον τοῦ πολεμικοῦ θεάτρου, ὡς τὸ ἴδιόν του ὀσπίτιον, διὰ νὰ ἀποφεύγῃ κάθε ἔνεδραν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ νὰ ἀπατᾷ τοὺς στοχασμούς του.», «πρέπει νὰ γνωρίζῃ τὴν γλῶσσαν τῶν ἐχθρῶν του, καὶ τὰς φυσικὰς κλίσεις των, νὰ γνωρίζῃ κατὰ μέρος τὸν ἀρχιστράτηγον αὐτῶν, καὶ τὴν ἀξιότητά του, ἐν ἑνὶ λόγῳ ὅλας τὰς στρατιωτικὰς γυμνάσεις, τῆς τε ἱππικῆς καὶ τοῦ πεζοῦ στρατεύματος».

Λοιπόν, όλα αυτά τα χαρίσματα, και ίσως χωρίς την ανάγκη τροποποίησης ούτε της ονομασίας στα περισσότερα, είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει κανείς σε οποιοδήποτε βιβλίο που πραγματεύεται θέματα ηγεσίας γενικώς, ή και ειδικώς, της πολιτικής ηγεσίας. Ποιος ηγέτης, αδιάφορο αν είναι πολιτικός, στρατιωτικός ή επιχειρηματικός, προκειμένου να είναι ηγέτης, δεν είναι αναγκαίο να διαθέτει τα χαρίσματα σαν παραπάνω, ή τουλάχιστον αυτά;

Γράφεις αγαπητέ μου Ανώνυμε : «Ἡ Ἑλλάς, οὐχί! οὐχί! δὲν εἶναι πάντως ὑστερημένη ἀπὸ μεγάλους ἀνθρώπους· ἡ διαυθέντευσίς των διὰ δεκαπέντε χρόνους, περιέχει τοσαύτας καὶ τοιαύτας ἡρωϊκὰς πράξεις, ὥστε παράδοξον ἤθελε φανῆ καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς ἰδίους, ἂν δὲν εἴμεθα μάρτυρες αὐτόπται τῶν κατορθωμάτων των. Αὐτοὶ ἦτον μόνον χίλιοι καὶ διὰ τόσους χρόνους καθημερινῶς σχεδὸν συνεκρότουν πολέμους μετὰ τοῦ τυράννου ἐχθροῦ των, ὁ ὁποῖος, διὰ πολλὰς φοράς, ἐκινήθη ἐναντίον των μὲ ἕως δεκαπέντε χιλιάδας στρατεύματα, καὶ πάντοτε ἐνικήθη.» Και φέρνεις το Σούλι για παράδειγμα για να στηρίξεις τον ισχυρισμό σου αυτόν.

Βεβαίως και η Ελλάδα δεν έπαψε να βγάζει ηγέτες και θα εξακολουθήσει να το κάνει.

Φοβούμαι όμως, ότι το ζήτημα δεν είναι αυτό.

Το ζήτημα είναι η διάρκεια της καλοτυχίας αυτής, και η μπίλια δεν κάθεται ποτέ, ή κάθεται σπάνια στον ίδιο αριθμό στη ρουλέτα, εξόν κι αν έχεις εκείνη τη ρέντα της γριάς Ρωσίδας που ο Ντοστογιάφκση περιγράφει στον Παίχτη του, που όμως, απλά, παρέσυρε σε ακόμα μεγαλύτερο αμόκ παιχνιδιού τον τζογαδόρο, ώστε στο τέλος να τα χάσει όλα.

Διότι, ό,τι ένας πραγματικός ηγέτης κατορθώνει να κάνει, ένας επόμενος κατασκευασμένος «ηγέτης» σε διαδρόμους της διαπλοκής ή των κομματικών ελίτ και των μέσων μαζικής ενημέρωσης που αναλαμβάνουν εργολαβικά μαζί με τους «κατασκευαστές εικόνων», είναι βέβαιο ότι θα το διαλύσει ακόμα κι αν θα ήθελε να το διασώσει, αν διέσωζε κάποια ίχνη συναισθήματος ευθύνης και αξιοπρέπειας. Κι επειδή το σύνηθες δεν είναι να έρχονται συχνά πραγματικοί ηγέτες, μα το αντίθετο, είναι φανερό, ότι αυτό που ευχόμαστε, είναι ο κατασκευασμένος «ηγέτης» να κάνει προς τα πίσω τόσα βήματα, ώστε, έστω μετά, από μια διαδοχή δύο, τριών ακόμα ομοίως κατασκευασμένων «ηγετών», ένας πραγματικός ηγέτης, να μπορέσει με τα προς τα μπρος βήματα που θα κάνει, τουλάχιστον γι΄ αυτή τη περίοδο, ν’ αφήσει στο τόπο ένα θετικό διάφορο.