ΟΡΑΜΑ ΔΗΜΟΥ ΛΑΓΚΑΔΑ

Γράφει ο Δημήτρης


Ανώνυμέ μου, μαλώνεις τους συγκαιρινούς σου για τις δικαιολογίες πως πάει, δεν υπάρχουν πια ηγέτες για να ακολουθήσουν, όταν γράφεις : «Ἀλλ᾿ ἰδοὺ πάλιν ἄλλος, ἀπ᾿ ἐκείνους
ὁποὺ κρίνουν τὰ πράγματα καθὼς τὰ βλέπουν, καὶ ὄχι καθὼς εἶναι, νὰ λέγῃ: «Ἔ! ἕνας ἦτον ὁ Ρήγας, καὶ ἄλλος δὲν εὑρίσκεται». Ὤ, πόσον λανθάνεται, ὅποιος ἔτζι στοχάζεται! Ἐγὼ δὲν θέλω νὰ κάμω τοιαύτην ἀτιμίαν τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ μάλιστα τοῦ γένους μας, πιστεύοντάς το. Καὶ ἂν μέχρι τοῦ νῦν δὲν ἐφάνη, ὄχι διὰ τοῦτο δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ἐντὸς ὀλίγου; Μόνον οἱ ἀκατάπειστοι ἂς προσμείνουν νὰ ἰδοῦν εἰς τὸν ἴδιον καιρὸν τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἐντροπήν τους.» Θάλεγα μάλιστα, ότι δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν υπήρξαν εποχές με πραγματικό «έλλειμμα ηγεσίας», η απλώς, μια ομαδική υστερία ή μια ομαδική πολιτική τύφλωση, για λόγους ίσως δικαιολογημένους ή λιγότερο δικαιολογημένους όταν μετράμε τη μέση ανθρώπινη αδυναμία με ανθρώπινα και όχι υπερανθρώπινα μέτρα, εμπόδιζε και εμποδίζει τους λαούς να δουν πού βρίσκονται οι πραγματικές ηγεσίες. Θάλεγε κανείς, πώς άπαξ και το μικρόβιο της παρακμής εισέλθει στον κοινωνικό οργανισμό, δεν υπάρχει αποτελεσματικό φάρμακο να το καταπολεμήσει, και θα πρέπει πια κανείς να κάνει το κύκλο του έως ότου μόνο του αυτοκαταστραφεί. Διότι ευτυχώς, τούτο το μικρόβιο, έχει ακριβώς αυτό το κύκλο ζωής. Φύεται, αναπτύσσεται και αυτοκαταστρέφεται. Όμως, ο αγώνας εναντίον του, δεν είναι χωρίς σημασία. Είναι ακριβώς αυτός ο αγώνας, που θα προσδιορίσει τη χρονική διάρκεια αυτού του κύκλου ζωής τούτης της αρρώστιας. Αν δηλαδή θα επιτρέψει το μικρόβιο να ζήσει πολύ, αρκετό ή λίγο καιρό.

Αναφέρεσαι συχνά, ειδικά και στην Εκκλησία, την οποία στιγματίζεις για την πνευματική της ανεπάρκεια : «το αμαθές ιερατείον», όπως γράφεις.

Θίγεις ένα θέμα που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι σήμερα, μα και τότε ίσως, θα συμφωνούσαν όλοι σε όλα όσα γράφεις. Αλλά τούτο δεν το αγνοείς όταν σημειώνεις : «Ἀλλά, πόσον θέλει συγχύσει, ἡ… διήγησις… μερικοὺς ἀρχιεπισκόπους, ἢ ἄλλου τάγματος ἱερεῖς, ἂν κατὰ τύχην τὸν παρόντα μου λόγον ἀναγνώσωσι – τὸ ὁποῖον μοῦ φαίνεται δύσκολον – βλέποντας ξεσκεπασμένας τὰς ψευδεῖς των ἀρετάς.» Και σπεύδεις, επίσης σοφά, να προλάβεις αντιδράσεις γράφοντας : «Δὲν εἶναι ὀλίγοι βέβαια οἱ ὄντως ἄξιοι εὐλαβείας καὶ τιμῆς ἱερεῖς, ὡς ἐπὶ παραδείγματι ὁ σεβασμιώτατος καὶ ἐνάρετος ἀνήρ, ὁ σοφώτατος λέγω οἰκονόμος τῶν Ἰωαννίνων κὺρ Κοσμᾶς Μπαλάνου, ὁ ὁσιώτατος καὶ ἐλλογιμώτατος διδάσκαλος εἰς Κερκύραν κὺρ Ἀνδρέας ἱερεύς, καὶ ἄλλοι πολλοί», όπως επίσης και ότι δεν πρέπει η αναφορά σου σε εκκλησιαστικά ζητήματα, που εσύ έτσι, καλόπιστα τα κρίνεις, να αποτελέσουν ευκαιρία ώστε να σε «νομίσουν ἀνευλαβῆ», όπως γράφεις.

Αλλά, γιατί άλλωστε, να σε κατηγορήσουν για ό,τι αξιώνεις από μια οποιαδήποτε πνευματική ηγεσία; Σημειώνεις πολύ ορθά ότι : «…ὡς ζηλωταὶ τῆς ἐπανορθώσεως καὶ δόξης τῆς κοινῆς πατρίδος μας Ἑλλάδος, νὰ στοχασθῶσι, ἂν εἶναι εὔκολον, νὰ ξαναλάβῃ τὸ γένος μας τὴν ἐλευθερίαν του, ἐν ὅσῳ σώζεται ὁ οἰκιακὸς ἐχθρός της, ἡ ἀμάθεια, λέγω, ἡ δεισιδαιμονία καὶ ἡ κατάχρησις τῆς θρησκείας, ἢ ὁπόσην φθορὰν θέλει προξενήσει μία αἰφνίδιος ἀνάστασις, καὶ ἐπανόρθωσις εἰς ὅσους ἀδίκως καὶ ἀναισχύντως παρέβηκαν τὰς ἐκκλησιαστικὰς καὶ ἠθικὰς νομοθεσίας, ἂν ἐν καιρῷ δὲν θέλουσι διορθωθῆ.» Άλλωστε δεν καταφέρεσαι κατά του θρησκευτικού αισθήματος και πολύ περισσότερο κατά της θρησκείας ενός λαού : του λαού μας.