Καλύτερα παχύς, και γυμνασμένος, παρά αδύνατος και αγύμναστος

Το σωματικό βάρος, από μόνο του, δεν αποτελεί κριτήριο καλής υγείας, σύμφωνα με τον διάσημο Αμερικανό καθηγητή δρ Steven Blair Είναι πολύ καλύτερο να είναι κανείς παχύς και σε καλή φυσική κατάσταση ή αδύνατος και μη δραστήριος; Η απάντηση κατά τον διάσημο Αμερικανό δρα Steven Blair είναι ότι όσοι γυμνάζονται έχουν λιγότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν ή να πεθάνουν, ακόμη και αν έχουν μερικά παραπανίσια κιλά, έναντι εκείνων που είναι μεν αδύνατοι, αλλά δεν ασκούνται. Ο Αμερικανός καθηγητής στο τμήμα Exercise Science & Epidemiology/ Biostatistics του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνα παρουσίασε τη διάσημη θεωρία του «Better to be Fit & Fat vs. Thin & Lazy» στο 3o Βαλκανικό Συνέδριο Παχυσαρκίας και στο 8ο Μακεδόνικο Συνέδριο Διαιτολογίας και Διατροφής, το οποίο έγινε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη. Η θεωρία υπερτονίζει τη σημασία της σωματικής δραστηριότητας στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και στη μείωση των ποσοστών θνησιμότητας. Ο δρ Blair «γκρεμίζει» την ευρέως διαδομένη αντίληψη ότι το σωματικό βάρος, από μόνο του, αποτελεί ακριβές μέσο μέτρησης της κατάστασης της υγείας, ση-μειώνοντας ότι ο παράγοντας της σωματικής δραστηριότητας έχει υποτιμηθεί στις σχετικές έρευνες. Η άσκηση αποτελεί αποφασιστικό στοιχείο στη διαμόρφωση του σωματικού βάρους, στην υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος και στη μείωση των ποσοστών θνησιμότητας. Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή, «μόνο και μόνο το ότι κάποιος είναι αδύνατος, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και υγιής. Σε παχύσαρκα άτομα που ασκούνται καταγράφονται μικρότερα ποσοστά θνησιμότητας, έως και 50%, σε σύγκριση με εκείνα που είναι αδύνατα, αλλά δεν ασκούνται. Υπάρχει μια λανθασμένη εμμονή με το βάρος και την απώλεια του. Η καλή φυσική κατάσταση είναι το κλειδί». Πορίσματα Τα βασικά αποτελέσματα της έρευνας: ■ Τα ποσοστά θνησιμότητας των αν-δρών και των γυναικών που είναι αδύνατοι, αλλά σε κακή φυσική κατάσταση, είναι διπλάσια από αυτά των παχύσαρκων ατόμων που ασκούνται! ■ Τα ποσοστά θνησιμότητας των ανθρώπων που δεν ασκούνται, ανεξάρτητα από τον σωματότυπό τους, είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά των ανθρώπων που ασκούνται. ■ Η καλή σωματική κατάσταση αποτελεί ασπίδα ενάντια σε φαινόμενα πρώιμης θνησιμότητας. Ο δρ Steven Blair προτείνει στους γιατρούς να επενδύουν περισσότερο χρόνο στο να μιλούν στους ασθενείς τους για τη σημασία της σωματικής δραστηριότητας στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και στην υιοθέτηση ενός υγιούς τρόπου ζωής. Και τονίζει ότι «στις περιπτώσεις των υπέρβαρων ασθενών, είναι σημαντικό η παχυσαρκία να αντιμετωπίζεται ως μια χρόνια κατάσταση που απαιτεί μακροπρόθεσμο χειρισμό. Οι γιατροί δεν στέλνουν έναν ασθενή με υπέρταση σπίτι του με ένα κουτί φάρμακα, περιμένοντας ότι το πρόβλημα της υψηλής πίεσης θα θεραπευθεί οριστικά. Παρομοίως, είναι αφελές να πιστεύουμε , αν στείλουμε έναν υπέρβαρο ασθενή σπίτι με μία συμβουλή να χάσει βάρος, το πρόβλημα θα λυθεί»... Υπέρβαροι 2 δις. μέχρι το 2015 Τις τελευταίες δεκαετίες, η παχυσαρκία έχει εξελιχθεί σε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας, λαμβάνοντας διαστάσεις επιδημίας τόσο στην Αμερική και στην Ευρώπη όσο και σε άλλες αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, έως το έτος 2015 περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι, παγκοσμίως, θα είναι υπέρβαροι και πάνω από 700 εκατομμύρια θα είναι παχύσαρκοι. Στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού είναι παχύσαρκοι, ενώ δραματική είναι η αύξηση των ποσοστών και στην Ευρώπη, όπου η παχυσαρκία αγγίζει το 30%. Η παχυσαρκία δεν προκαλεί μόνο ένα άσχημο αισθητικά αποτέλεσμα, αλλά έχει πολλαπλές δυσμενείς συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία. Ενδεικτικό είναι ότι χαρακτηρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως νόσος, καθώς σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, σακχαρώδους διαβήτη, αρτηριακής υπέρτασης, δυσλιπιδαιμιών, συγκεκριμένων μορφών καρκίνου, κατάθλιψης και αυξημένου αριθμού θανάτων. Ρόλο παίζει και το εργασιακό περιβάλλον Η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Κοινωνικοί, περιβαλλοντικοί και ατομικοί παράγοντες συμβάλλουν στην εμφάνιση της. Μεταξύ των βασικών παραγόντων είναι και το εργασιακό περιβάλλον. Το περιβάλλον εργασίας, όπου πάνω από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού περνά το ένα τέταρτο της ζωής του, συμβάλλει στην εμφάνιση της παχυσαρκίας, επιδρώντας τόσο στις διατροφικές συνήθειες όσο και στις συνήθειες φυσικής άσκησης των εργαζομένων. Ως εκ τούτου, το εργασιακό περιβάλλον μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της παχυσαρκίας ή να θέσει σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια των ήδη παχύσαρκων εργαζομένων. Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα GPOW έχει ως στόχο να μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο η εργασία επηρεάζει το σωματικό βάρος των εργαζομένων. Επίσης, στοχεύει στην αξιολόγηση των πολιτικών και πρακτικών που ισχύουν για την πρόληψη της παχυσαρκίας στον εργασιακό χώρο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και στην ανάπτυξη πρακτικών οδηγιών για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του σημαντικότατου αυτού προβλήματος υγείας. Απώτερος στόχος του συγκεκριμένου προγράμματος είναι η ενθάρρυνση των αρμόδιων φορέων για την υιοθέτηση πρακτικών που θα βοηθήσουν στην πρόληψη της παχυσαρκίας στους χώρους εργασίας. Το πρόγραμμα συντονίζεται από το Ινστιτούτο Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής - Prolepsis και υλοποιείται στα πλαίσια του Προγράμματος για τη Δημόσια Υγεία (2003-2008) της Γενικής Διεύθυνσης Υγείας και Προστασίας των Καταναλωτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την τσιμεντοβιομηχανία ΉΤΑΝ, ενώ στο δίκτυο του συμμετέχουν επίσης ερευνητικά και πανεπιστημιακά κέντρα από Γερμανία, Ιταλία, Φινλανδία, Ουγγαρία, Λιθουανία, Τσεχία, Πολωνία, Ρουμανία και Κύπρο.